سکولارهایی زیر نقاب خط امام(ره)
یکی از ترفندهایی که جریان فتنه طی یک سال و نیم گذشته از آن بهره گرفته، پنهان کردن خود در پشت نام بنیانگذار کبیر انقلاب و زدن نقاب خط امامی برای فریب افکار عمومی است. حتی برخی تئوریسینهای این جریان در یک توطئه آشکار برای شکستن وحدت موجود در جامعه سعی داشتند موسوی را به عنوان کاندیدای بیت امام(ره) و احمدینژاد را کاندیدای مدنظر بیت رهبری در آستانه انتخابات معرفی کنند تا با سوءاستفاده از عواطف مردم دینمدار نسبت به امام و دوران حیات نورانی ایشان بتوانند این احساسات پاک را به سمت کاندیدایی که القا میکردند «خط امامی» است، رهنمون کنند.
اما به راستی آیا این جریان در سینه چاککردن امروزی خود برای خط امام و بهرهگیری بیش از اندازه از این نام مبارک در اذهان مردم صادق است یا اینکه یک استراتژی است که این فرقه آن را بهترین مستمسک برای مشروع جلوهدادن افعال و مواضع خود یافته است. برای پاسخ به این سؤال باید اندکی به عقب برگشت و مواضع این جریان را در زمانی که در مصدر حاکمیت نظام بودند و دو قوه از سه قوه نظام اسلامی را در اختیار داشتند، بازکاوی کرد و اولویتهای حاکم بر اندیشه این گروه را با اندیشه مستحکم امام امت محک زد تا میزان صداقت اینان عیان شود.
تحقق حکومت برخاسته از دین اولین اولویت امام(ره)
در مطالعه سیره بنیانگذار انقلاب مییابیم که ایشان بهدنبال ایجاد «حکومت دینداران» نبودند چرا که در این صورت حکومت پهلوی نیز همین ادعا را داشت و در حقیقت این خواسته با همان سلطنت موروثی نیز قابل تحقق بود.
امام از اولین روزهای قیام خود در سال 42 با مطرح کردن تز «ولایت فقیه و حکومت اسلامی» سعی داشتند دین را از «پستوی خانهها به داخل اجتماع» کشانده و بهجای تئوریهای استبداد فردی (سلطنت)، استبداد گروهی (کمونیسم)، حاکمیت سرمایه (لیبرالیسم)، احکام دین مبین اسلام را بر سرنوشت اجتماع حاکم سازند تا تمامی رفتارهای فردی و اجتماعی، رابطه میان حاکمان و مردم و همگی قوانین حاکم بر جامعه برخاسته از دین باشد.
سیاست درست، سیاست نیرنگ
حضرت امام همچون شهید مدرس دیانت و سیاست را دو اصل جداییناپذیر از نگاه مبانی قرآن و اسلام میدانستند و همیشه نسبت به کمرنگ کردن اتحاد این دو اصل هشدار میدادند. ایشان در خاطرهای از دوران حبس و تبعید خود این موضوع را تبیین میکنند و میگویند:«وقتی که ما در حبس بودیم و بنا بود که حالا از حبس بیرون بیاییم و برویم قیطریه و در حصر باشیم رئیس امنیت آن وقت در آنجا حاضر بود که ما بنا بود از آن مجلس برویم ما را بردند پیش او. او ضمن صحبتهایش گفت که آقا سیاست عبارت از دروغگویی است. عبارت از خدعه است عبارت از فریب و پدرسوختگی است. این را بگذارید برای ما. من به او گفتم سیاست درست از آن ما و سیاست پدرسوختگی مال شماست.»
سکولاریسم تز اصلاحات برای نجات انقلاب
برخلاف این اندیشه مستحکم امام، تئوریسینهای اصلاحات به تأسی از غرب با قیاس غلط انقلاب اسلامی به دوران کلیسای قبل از رنسانس و تولد پروتستانیسم که دینی بیخاصیت درونگرا و فارغ از حکومت را تبلیغ میکرد، تنها راه نجات انقلاب را در جدا کردن دین و آموزههای دینی از رفتارهای سیاسی و اجتماعی برمی شمردند.
ترویج «سکولاریسم» و جدا دانستن نهاد دین از سیاست در لفافه و آشکار، امری بود که طی 8 سال حاکمیت اصلاحات در جامعه هر روز از زبان مسئولان، سیاستمداران و مطبوعات این قوم دیده میشد.
هفتهنامه پیام هاجر در 28 مهر 78 حکومت دینی را مردود قطعی دانسته و تأکید میکند:«حکومت دینی تفکری غلط است و بر همین اساس دین وسیاست از یکدیگر جدا میباشند.»
مجتهد شبستری در روزنامه خرداد به مدیرمسئولی عبدالله نوری وزیر کشور دولت اصلاحات در مورخه 17 آبان 78 طی یک تناقض آشکار حاکمیت حضرت رسول را اقتضای زمانی معرفی میکند و میآورد که:«نهاد دین از سیاست جداست و پذیرش امر حکومت توسط پیامبر بهخاطر اقتضائات زمان بوده است و لذا پس از تحولات فرهنگی و اجتماعی توسط پیامبر میبینیم که این دو نهاد از هم تفکیک شدهاند.»
روزنامه عصر آزادگان پا را از این فراتر برده و آشکارا از هدف خود و جریان اصلاحات برای مطرح کردن جدایی دین از سیاست سخن میگوید. این روزنامه با وقاحت تمام به نقل از یوسفی اشکوری مینویسد:«من خواهان جدایی دین از دولت و خواهان ریشهکن کردن نظام ولایت فقیه هستم.» نکته تأسف بار اینکه این روزنامه با این اهانت آشکار به مهمترین رکن نظام اسلامی نه تنها توقیف نمیشود حتی توسط دولتمردان دولت اصلاحات تذکر نیز نمیگیرد.
روزنامه شرق از زبان کدیور، فقه اسلام را فاقد ویژگی کشورداری میشمرد و مینویسد:«سیاست در فقه خلاصه میشود اما فقه امری حقوقی نیست که بتوان بهوسیله آن سیاست و کشور را اداره کرد. فقیه در حوزه سیاسی حق ویژهای ندارد.»
ماهنامه کیان، اسلام را به تبعیت از راه سکولاریسمی که مسیحیت در پیش گرفته دعوت میکند و مینویسد:«اسلام چو مسیحیت در نهاد خود قابلیت عرفی شدن و سکولاریزه شدن را دارد و چنین امری در حال وقوع است و میرود که اسلام هم آرام آرام جایگاه واقعی خود را که امور اخلاق فردی است، پیدا کند.»
روزنامه شرق به قلم جهانبگلو راه مدرن شدن دین اسلام را کشاندن دین به حریم خصوصی میشمرد و مینویسد:«مذهب و دین میتواند مدرن شود همچنان که کاتولیکها مدرن شدند برای مدرن شدن دین در قلمرو خصوصی قرار بگیرد نه در قلمرو عمومی». سطور فوق قطرهای بود از اندیشه حاکم بر مطبوعات اصلاحطلبان که از سوی دولتمردان مورد حمایت جدی قرار میگرفت و حتی زمانی که رهبر انقلاب از پایگاه شدن برخی مطبوعات برای دشمن هشدار دادند، وزیر ارشاد وقت که اینک در انگلستان به رسانههای دوستدار ایرانی چون بیبیسی خدمت میکند با وقاحت تمام این سخن رهبر فرزانه انقلاب را رد میکند. اینها را اگر کنار سخنان بزرگان این جناح از جمله رئیس شورای عالی انقلاب فرهنگی وقت بگذاریم که سکولاریسم را تنها راه انقلاب اسلامی بر میشمرد، عمق انحطاط فکری و جدایی آنان از خط امام بیشتر هویدا میشود.
تبدیل قم به واتیکان شیعه
علاوه بر تز جداکردن دین از نهاد سیاست و اجتماع، این طیف برای اینکه بتواند روحانیت تشیع را که اولین نقش را در بیداری و ایجاد بصیرت بین مردم طی قرون گذشته برعهده داشته بهطور مسالمتآمیز کنار بگذارد به گونهای این موضوع را مطرح میکند که واکنش کمتری را برانگیزد. این جریان برای متهم نشدن علنی به مخالفت با روحانیت و مرجعیت، تز تبدیل قم به واتیکان شیعه را مطرح میکند و با این ترفند سعی دارد حصاری دور مرجعیت بیدار شیعه کشیده تا آنان را از دخالت در امور جامعه بر حذر دارد و مرجعیت را در قم حبس کند.
جالب اینکه این تز از سوی روزنامه خود دولت مطرح میشود. روزنامه ایران 25 شهریور 77 مینویسد:«من موافقم که در قم به عنوان یک شهر مذهبی سینماها را ببندند، همه خانمها با چادر مشکی بیرون بیایند برای اینکه عرف قم این است و افرادی که نمیخواهند، بروند جای دیگر زندگی کنند. در قم همه کارها باید زیر نظر روحانیت و حوزه علمیه قم انجام گیرد.»
حال از لطایف روزگار است جناحی که میخواست دور قم را حصار بکشد و با تبدیل آن به واتیکان دست علما و مراجع را از دخالت در دین و دنیای مردم کوتاه کند، اکنون مدافع مرجعیت و علما شده و برای زیر سؤال رفتن جایگاه روحانیت شیعه در فتنه 88 اشک تمساح میریزد.